Gek is dat, ergens een jaar of zeven geleden las ik eens wat over weblogs en kwam toen op verschillende logs terecht die ik ben blijven lezen. Op de één of andere manier werd ik er enorm door geprikkeld en besloot ik zelf een log te beginnen. Mijn eigen cynthialog.blogspotje… *weemoed*

Later heb ik mijn eigen ‘cynthialog’ domein aangeschaft en heb daar nog een aantal jaar lekker door gelogd. De tijd waarin ik alles op mijn log gooide en waar ik me soms nog wel eens voor schaam als ik het teruglees, haha!
Ik denk dat de lezers uit die tijd de belangrijkste dingen wel met me meegemaakt hebben; mijn ontmoeting met Toine, de relatie die daaruit voortkwam, het samenwonen, zwanger worden, trouwen en de geboorte van Juul. Sommige mensen weten misschien nog wel van de zware depressie die ik had toen ik Toine leerde kennen.
Toen die na de geboorte van Juul weer terug kwam, besloot ik het niet meer open en bloot op het www te gooien en begon een besloten log. Dat was fijn, voor even, want ik gooide de boel toch weer open. (niet zonder de logjes over die moeilijke tijd weg te halen overigens)

Langzaam, heel langzaam begon de aardigheid van het openbaar maken van mijn leven er een beetje af te gaan, maar dat zal niet onopgemerkt gebleven zijn. ;-)
Ik ben niet echt iemand van de verhaaltjes, maar van het lifeloggen en eigenlijk is die behoefte nu ook wel een beetje weg.
Af en toe is er nog wel eens iets wat de moeite van het loggen waard is, maar dan heb ik gewoon geen zin om het te typen.
Aangezien ik best veel foto’s met mijn telefoon maak, ben ik mijn project 365 opnieuw begonnen. Niks mooi geposeerde foto’s met die sjieke camera, maar foto’s gemaakt tijdens het (be)leven met mijn telefoon. Een fijn dingetje waar best leuke plaatjes uit kunnen komen. :-)

Op dit log zal dus niet zoveel meer verschijnen, maar ik laat ‘m staan voor de oma die zo graag foto’s en filmpjes kijkt en voor ieder ander die geïnteresseerd is in wat ik ooit heb geschreven.
Verder ben ik dus dagelijks te vinden op Project 365, een jaar mij. (waar overigens ook korte verhaaltjes bij de foto’’s komen) Wat ik na dat jaar ga doen zie ik dan wel weer.

Tot daar!

Voordat ik het vergeet: De afgelopen zeven jaar heb ik door mijn log en door wat andere activiteiten op het www een heel stel fijne mensen leren kennen die mijn leven zeer verrijkt hebben. Ik realiseer me heel goed dat ik ze zonder internet nooit zou hebben leren kennen.
De afstanden om elkaar te bezoeken zijn soms wat lang (en als het de afstand niet is, is het het openbaar vervoer wel wat niet meewerkt, hè Cat? ;-)), maar ik steek er best graag tijd in. Ze zijn het namelijk allemaal waard.
Wat zei Beatrix nou in haar toespraak? Laat ik het even citeren:

Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld. Godsdiensten en levensovertuigingen wijzen op verantwoordelijkheid voor de naaste. Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste. Nu is men vooral met zichzelf bezig. We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving.

Wat akelig dat zij dat zo vindt, want ik heb de laatste maanden iets heel anders gezien. Meiden die elkaar vinden via hun logs en twitter en elkaar helpen om door moeilijke tijden heen te komen. Op wat voor manier dan ook.
Ik hou ervan.
Ik hou van ze! <3

Juul is tegenwoordig erg bezig met cadeautjes geven. Allerlei speelgoed wordt in een hydrofiele luier gepakt en met een lint wordt een zogenaamde strik gefabriceerd. Ik krijg het cadeau dan plechtig overhandigd met de de mededeling dat het een gitaar/bal/Ernie/doos met kralen is. Waarop ik dan natuurlijk heel verrast reageer en heel blij ben.

Ik denk dat het negen maart wel even slikken wordt als ik echt jarig ben en Toine al drie weken in Boekarest* zit en ik zelf aan Juul uit moet leggen dat ik jarig ben. Wat zal het stil zijn…

*Hij is overigens half april weer terug, dus het komt goed. :)

Had ik al verteld dat wij er een nichtje bij krijgen? Juul dacht dat het een broertje was, maar die had het mooi mis. Gelukkig is ze er wel heel veel mee bezig, dus het meisje zal een warm welkom krijgen als ze er eenmaal is. :-)

Juul is sowieso nog erg bezig met het zwanger zijn en de geboorte. Als je er iets over vertelt of op internet bijvoorbeeld een animatiefilmpje laat zien, dan onthoudt ze dat ook en probeert dat in haar eigen verhaal in te passen. Meestal verrast ze me de volgende dag met een aantal verbazingwekkende vragen en conclusies en dat is heel grappig. ;-)

Natuurlijk drukt ze zich ook in tekeningen uit en ik vind het zo leuk dat ze dit onderwerp ook gebruikt. Zo maakte ze gisteren een tekening van Dunja met de meisjesbaby in haar buik.
En ja, Dunja kijkt heel sip, maar dat is logisch als de haren van je meisjesbaby in je keel kriebelen. Den ik dan.

17 November 2009 schreef ik dit logje. Wist ik veel dat Juul begreep wat ik er in had gezet…

Laten we het lijstje nog eens doornemen:

Juul is niet zindelijk en lijkt er voorlopig ook geen zin in te hebben.
Juul is intussen overdag zindelijk, alleen ’s anchts slaapt ze nog met een lueirbroekje. Ze is ook in een razend tempo van potje naar wc met brilverkleiner naar wc zonder brilverkleiner gegaan. En haar mogen helpen? No way; ze doet het allemaal zelf!

Juul eet haar warme eten nog niet zelfstandig.
Het wisselt nogal, maar ze eet op het moment heel aardig en voor een deel ook zelf. We doen er niet moeilijk over, want dan is het veel gezelliger. :-)

Juul kan wel tot tien tellen, maar slaat altijd de vijf over.
Het is een consequent meisje, ze slaat de vijf nog steeds over, haha!

Juul haalt rood en roze, en blauw en groen regelmatig door elkaar.
Ik geloof dat kleuren benoemen niet echt haar ding is, ze heeft het regelmatig fout. Ach, dan tekent ze maar in zwart/wit, ook mooi!

Juul slaapt nog met een speentje en heeft ‘m ook het liefst de hele dag in haar mond.
Vanmorgen deed ze zomaar uit zichzelf haar speen uit! Eerder moesten we het steeds tegen haar zeggen.
Ik ben wel bezig om langzaam toe te werken naar haar vierde verjaardag en dat haar speen dan echt weg moet. Voorlopig is ze het er nog mee eens, ik ben benieuwd of dat op 14 juli nog steeds zo is.

Juul kan haar eigen naam nog niet schrijven.
Ik zat vanmorgen met Toine aan de telefoon en toen schreef ze ineens haar naam op het schoolbord! Ik schrok er gewoon van, want:
Juul herkent sowieso nog geen letters.
Dat doet ze dus wel! *shock*
Het viel me al op dat ze de laatste week erg met letters bezig was, maar als je ‘de t van emmer’ hoort, verwacht je er nog niet zo heel veel van, haha!
Maar goed, ze doet het dus toch en trots dat ze is!
Ik was al zo trots en trotser dan dat ik al was, kan ik niet meer worden, maar ik heb een cool kind! (Toine trouwens ook ;-))